29/30-4-2017: Iserlohner Heimatversorger-Lauf am Seilersee, Iserlohn (GER)

Mijn tiende 24 uurs wedstrijd en, om meteen maar met de deur in huis te vallen: ook mijn laatste 24 uur. Maar daarover later meer.
Vrijdag zijn we al aangekomen in Iserlohn en heb ik het parcours bekeken. Het eerste wat ik daar tegenkwam waren eenden en ganzen. In mijn verslagen over de 24 uur van Steenbergen heb ik ze al regelmatig beschreven en op Texel had ik er ook een ontmoeting mee. Ik kan er nu weer een verhaaltje over gaan schrijven maar dat zal ik niet doen. Jullie moeten dus het verhaal van de gans met zijn eendenvriendje en de ganzenstront aan mijn schoenen missen en de ganzenkindjes zal ik ook niet noemen (het waren er zes).

9-4-2017: Marathon Rotterdam

Net als vorig jaar ben ik ook dit jaar weer een pacer bij de marathon van Rotterdam. Alleen dit jaar mag/moet ik er een half uur langer over doen en dat vind ik helemaal niet erg. De pacersgroepen zijn dit jaar verdeeld. Voor de 4.45 uur zijn de 4 pacers verdeeld in 2 groepen van twee. De eerste twee (Peter en Mark) starten vanuit startvak 4 en de andere twee (Jos en ik) vanuit startvak 5. Dat betekent dus dat ik pas om 5 over half 11 kon beginnen met mijn klus. Een zware klus want het zou vandaag warm worden en ik voorzie veel problemen voor de deelnemers. Bij de rustposten neem ik dan ook ruim de tijd om iedereen goed te laten drinken en te sponzen. 

2-4-2017: Lentemarathon, Amstelveen

Deze marathon stond al enige tijd op mijn wensenlijstje maar omdat ik eind februari een 24 uur liep en daarna eerst wilde afwachten hoe het herstel zou gaan had ik me niet ingeschreven. Inschrijven zou mogelijk zijn tot 31 maart dus ik had genoeg tijd. Dacht ik, maar toen ik me na mijn 50 km in Krimpen wilde inschrijven bleek dat de inschrijving al op 5 maart gesloten was. Nou ja, jammer dan, dan niet. En ik dacht er verder ook niet meer aan. Tot ik afgelopen vrijdag een berichtje van Wilma kreeg met de vraag of ik nog wilde lopen want ze had een startnummer voor me. En dan konden we meteen gaan oefenen met samen lopen want we hebben een gezamenlijk project. Dat project moet nog een naam krijgen maar voorlopig houden we het op YinenYanglopenlang. Dat terzijde, maar ik had dus een startnummer! 

Voor de start bleek dat ik dat nummer ook nog kon overzetten op mijn eigen naam dus dat was helemaal mooi. 

19-3-2017: De (5tot)50 van Krimpen, Krimpen aan den IJssel

Na mijn mislukte 24 uur in Espoo ben ik behoorlijk chagrijnig geweest. En heel eerlijk gezegd baal ik er nog steeds van. En dat niet alleen, ik maakte me ook zorgen. Maakte, verleden tijd dus, want na vandaag heb ik weer iets meer vertrouwen in mijn longen en lijf. Deze 50 van Krimpen zou mijn 200e ultra worden en ik zou het wel heel vervelend vinden als dat de laatste zou zijn, of dat hij heel slecht zou gaan. Maar gelukkig was dat niet het geval, de longen werkten vanaf het begin netjes mee, zo netjes dat ik na 4 rondjes zelfs ging geloven in een Sarah-PR terwijl dat toch echt niet mijn bedoeling was geweest bij de start want ik wilde deze 50 km alleen maar lekker lopen.

25 en 26-2-2017: X Endurance 24 h, Espoo (FIN)

Ik heb inmiddels acht keer een 24 uurswedstrijd gelopen en heb daarbij nog nooit goede weersomstandigheden gehad. Alle acht keren regende het hard tot heel hard, drie keer onweerde het en vijf keer stond er een harde wind. Niet echt ideaal dus. Daarom wilde ik eens een keer proberen om een 24 uur indoor te lopen. Van regen zal ik dan geen last hebben, tenzij het dak lek is. Ik zal ook geen last hebben van harde wind of onweer en het is warm genoeg voor een korte broek en shirt met korte mouwen. Donker of kouder gaat het 's nachts ook niet worden. Ideale omstandigheden dus. Dat zou je denken maar zo'n hal heeft ook wel een paar nadelen. De rondes zijn slechts 390 meter. Dat valt nog mee want ik heb wel eens kleinere rondjes gelopen maar het is toch wel een mentaal dingetje. Er gebeurt indoor maar weinig als je aan het lopen bent: er komt geen hond/mens/kip/paard/eend voorbij, geen vogel overgevlogen, geen vliegtuig ook, geen voorbijgangers die vragen wat je aan het doen bent en er is geen mooie natuur te zien. Bovendien zouden er 140 deelnemers mee mogen doen dus dat zou voor mij wel even wennen worden want ik houd niet van drukte.

28-1-2017: Sri Chinmoy Marathon, Amstelveen

Deze marathon is speciaal georganiseerd voor de Triple 7 Quest lopers die in 7 dagen 7 marathons op 7 continenten willen lopen. Deze marathon is voor hun de vierde, na die in Perth (Australië), Singapore (Azië) en Caïro (Afrika). Hierna wordt er door hun nog gelopen in New York (Noord Amerika), Punta Arenas (Zuid Amerika) en op King George Island (Antartica).
Ik hoef vandaag gelukkig niet zo ver te reizen om een marathon te lopen, Amstelveen is slechts een half uurtje rijden.

8-1-2017: Elvis Presley Marathon, Groningen

Snowbird.

Even voor de duidelijkheid: ik haat de winter. Het liefst zou ik van november tot en met februari diep onder mijn dekbed kruipen en slapen om pas weer wakker te worden wanneer de krokussen met hun koppies boven de grond uitkomen. In de winter lopen is ook een noodzakelijk kwaad dus vandaar dat ik liever mijn Blue suede shoes niet aantrek en geen wedstrijden loop in die tijd. Maar nu is het anders, door mijn eigen schuld. It's now or never want ik heb me nl. ingeschreven voor een 24 uursloop op 25 en 26 februari. Dom, dom, dom want dat betekent dus dat ik nu veel moet trainen en geen winterslaapje kan houden.

3 en 4-12-2016: Landgoederenmarathon en Flowerdomemarathon, Eelde-Paterswolde

Een weekendje relaxen. Zoiets was de bedoeling. En dan ook twee marathons meepikken. Wel relaxed lopen want het was bedoeld als training. Op zaterdag prachtig weer, zon en fris maar na 10 minuten lopen ben ik voldoende opgewarmd en kunnen de handen uit de mouwen. Helaas zijn er twee afmeldingen dus staan we maar met z'n vijven aan de start. 

13-11-2016: Landgoed Appelbergen Marathon, Glimmen

'Hupsakee!', denk ik als ik op het knopje verzenden klik. Zo makkelijk is dat. Voor 2017 deed ik het nu al een aantal keer. Hupsakee, maal drie. Geen kunst aan, plannen maken terwijl je lekker warm achter de computer zit en niet over de consequenties nadenkt.

Deze hupsakee was voor de Landgoed Appelbergen Marathon en die naam heeft helemaal niets met een berg van dat gezonde stuk fruit te maken maar het slaat uitsluitend op het landgoed waar we omheen lopen. 

1-10-2016: Self Transendence 6 uur, Amsterdamse Bos

Sinds ik de respectabele leeftijd van 50 jaar heb bereikt heb ik een nieuwe PR-lijst gemaakt: mijn zgn. Sarah-PR’s. Je moet wat verzinnen als je ouder wordt en geen PR’s meer loopt, nietwaar? Maar nu heb ik het probleem dat mijn Sarah-PR op de 6 uur best wel scherp staat: in 2014 liep ik in Heerde 65,8 km op de baan. Ik ben eigenlijk best wel een goede baanloopster, nu ik er zo over nadenk, want vorige week liep ik een Sarah-PR op de marathon op een baan. Daar moet ik toch eens wat mee gaan doen…

23-9-2016: Martinimarathon, Groningen

Een marathon op een atletiekbaan betekent 105,5 rondes van 400 meter.  Bocht naar links, stukje rechtdoor, bocht naar links, stukje rechtdoor, bocht naar links, etc. In totaal 211 bochten naar links. Naar links is makkelijk onthouden voor me want dat is de kant waar mijn stijve been zit, mijn souvenir van Frankrijk, nadat ik daar 19 dagen voornamelijk aan de linker kant van de weg liep. En voor het geval je het echt niet meer weet welke kant je op moet staat er bij elke bocht een pijl die de goede kant opwijst. Je moet wel heel dom zijn om hier de verkeerde kant op te lopen.
Die 211 linkerbochten vind ik nog wel meevallen want ik liep eerder al langere afstanden op een atletiekbaan: meerdere 6 uurslopen, 50 km, 100 km, 12 uur en ook een 48 uur die ik op een sintelbaan van 309 meter liep. Dus zo'n marathonnetje moet ook wel lukken, nietwaar?

Transe Gaule, 3e week

De laatste week alweer: 351 km met 5554 hoogtemeters klimmen en 6246 meter dalen. 

22-8: Jussac-> St-Cyprien-sur-Dourdou, 69 km, +1032/-1417 hm

Vannacht ben ik licht verkouden geworden. Wie doet dat nou midden in de zomer? Gelukkig is het weer wel beter geworden dus misschien helpt dat om snel weer van die verkoudheid af te komen.

Transe Gaule, 2e week

Deze week in totaal 441 km met 5660 meters omhoog en 5031 meters naar beneden.

15-8: Doué-La-Fontaine-> Monts-sur-Guesnes, 58 km, +377/-321 hm

Schaduw, een koud biertje, lekker liggen, een Taiwanese die ons met haar hoedje koelte toewapperd, Erwin die ons noodles komt brengen, een massage. Dit lijstje wensen hebben Jenni en ik wanneer we na 41 km  een stuk samen lopen.

Transe Gaule, 1e week

We beginnen met een week (6 dagen want ik reken altijd van maandag t.m. zondag) van 398 km waarbij we 3640 meter mogen klimmen en 3583 meter mogen dalen.

9-8:  Roscoff-> Plounévézel, 68 km, +830/-726 hm

Poeh, dat is weer flink wennen. Allereerst aan de warmte en de heuvels maar ook aan de Fransen, de taal en de burgemeesters.

La Transe Gaule: weer op pad door Frankrijk

9 Augustus 2015.

Na 2800 km lopen door Frankrijk kom ik samen met Chantal en Jenni eindelijk aan bij de Eiffeltoren. Dik zes weken gelopen, 6 kilo afgevallen, maar zo ontzettend blij. Nog altijd kan ik niet geloven dat ik het deed maar het is toch echt zo: ik volbracht de Tour de France Footrace 2015! Bijna elke dag denk ik er nog aan terug en zeker de afgelopen zes weken waren mijn gedachten regelmatig in Frankrijk. Zo zwaar maar zo'n geweldige belevenis. Ik had startnummer 7 en dat heeft vast en zeker meegeholpen om mij te laten finishen want nummer 7 is één van mijn geluksgetallen.

24-7 t.m. 28-7-2016: Baltic Run

Op het plaatje lijkt het niet zo ver maar dit stukje is ongeveer 325 km. Gelukkig mogen we er 5 dagen over doen.....

24-7-2016: Berlijn-Hubertusstock, 63 km

Elke keer als ik met de Balticrun meedoe is het bloedjeheet. Zo ook vandaag. De thermometer staat op 29 graden. En nee, ik klaag niet. Liever warm dan nat weer. Ondanks dat ik mijn tempo aanpas en genoeg drink krijg ik toch in de laatste 10 km bijna kramp maar ik weet het onder controle te houden. Met moeite. De kleine kuitenbijtertjes die we vandaag voor de kiezen krijgen kunnen me heel even niet meer bekoren. Maar verder was het weer genieten.

Nog een keertje naar de Baltic Run

Zondagmorgen om 8 uur sta ik weer aan de start van de Baltic Run. Voor de derde keer ga ik deze mooie loop weer lopen. Eén keer eerder liep ik hem als etappeloop (2012) en een keer liep ik hem als non-stoploop (2014).  Het komt niet vaak voor dat ik meerdere keren meedoe aan een loop in het buitenland dus dit moet wel een bijzondere zijn. Het was eerst ook niet mijn bedoeling dat ik mee zou doen, ik had me ingeschreven voor de Transe Gaule (9 t.m. 27 augustus) en vond dat wel genoeg. Maar toch bleef het door mijn hoofd spelen. Te lang want toen ik op een dag weer op de site keek was hij al volgeboekt en was er al een wachtlijst.

2-7-2016: Triple-marathon, Eelde-Wardenburg

Eelde-Wardenburg, 126 km Leidenschaft. Dat staat op de joekel van een medaille die ik kreeg na het volbrengen van de Triple-marathon. Voor mij was het meer lijden wat ik deed tijdens deze 3 marathons. Na 3 weken lang mijn longen uit mijn lijf gehoest te hebben voelde ik me redelijk fit, niet meer dan dat. Hoesten deed ik nauwelijks meer maar ik had wel een spiertje in mijn zij verrekt dat ik bij inspanning voelde. Dat was bij de start, bij de finish voelde ik al mijn spieren in mijn lijf en viel dat ene spiertje nauwelijks meer op.

Roze wolkweken

           Nu staat het er officieel.

'Ben je al hersteld?', is de meestgestelde vraag die ik afgelopen weken hoorde. Nou, niet echt. Ik voel me prima, mijn voeten plagen me me nauwelijks meer op een lichte irritatie aan de hak na en mijn blaren hebben de strijd verloren tegen een scherpe naald. Tot zover allemaal positief. Maar als ik ga lopen heb ik lood in mijn benen en als ik mijn hoofdkussen zie lig ik al in coma. 's Morgens lijk ik doof want die wekker hoor ik meestal niet. Drie weken had ik mezelf beloofd om te doen en laten wat ik wilde, lopen wanneer ik zin had maar vooral niet te ver, veel lummelen en vooral heerlijk te genieten op mijn roze wolk. 

4 t.m. 10-5-2016: EMU 6 day race, Balatonfüred (HUN)

Hajrá, hajrá!

'Jaja, nog heel even wachten en dan heb ik je', zeg ik tegen het bordje dat al bijna een dag lang naar me lonkt. Ben ik nou helemaal van het padje, dat ik tegen bordjes ga praten? Nee, juist niet, ik ben deze 6 dagen juist de hele tijd helder in mijn hoofd gebleven. Dat was een voorwaarde die ik mezelf oplegde voor ik aan deze 6 daagse begon. De andere voorwaarde was dat ik er geen lange wandeltocht van zou maken. Dit is een hardloopwedstrijd en die moet je dus zo veel mogelijk (hard)lopen. Echt hard gaat het natuurlijk niet als je 144 uur moet lopen maar een dribbelpasje zou wel fijn zijn, ook beter voor mijn voeten want dan zouden ze minder met de ondergrond in contact zijn en dus minder pijnlijk zijn. Het zou niet handig zijn als ik dezelfde dikke olifantenpoten zou krijgen die ik bij mijn 48 uurswedstrijden kreeg. Mijn strategie zou dus zijn om regelmatig rustpauzes in te lassen waardoor ik tussendoor harder zou kunnen lopen.