24-7 t.m. 28-7-2016: Baltic Run

Op het plaatje lijkt het niet zo ver maar dit stukje is ongeveer 325 km. Gelukkig mogen we er 5 dagen over doen.....

24-7-2016: Berlijn-Hubertusstock, 63 km

Elke keer als ik met de Balticrun meedoe is het bloedjeheet. Zo ook vandaag. De thermometer staat op 29 graden. En nee, ik klaag niet. Liever warm dan nat weer. Ondanks dat ik mijn tempo aanpas en genoeg drink krijg ik toch in de laatste 10 km bijna kramp maar ik weet het onder controle te houden. Met moeite. De kleine kuitenbijtertjes die we vandaag voor de kiezen krijgen kunnen me heel even niet meer bekoren. Maar verder was het weer genieten.

Nog een keertje naar de Baltic Run

Zondagmorgen om 8 uur sta ik weer aan de start van de Baltic Run. Voor de derde keer ga ik deze mooie loop weer lopen. Eén keer eerder liep ik hem als etappeloop (2012) en een keer liep ik hem als non-stoploop (2014).  Het komt niet vaak voor dat ik meerdere keren meedoe aan een loop in het buitenland dus dit moet wel een bijzondere zijn. Het was eerst ook niet mijn bedoeling dat ik mee zou doen, ik had me ingeschreven voor de Transe Gaule (9 t.m. 27 augustus) en vond dat wel genoeg. Maar toch bleef het door mijn hoofd spelen. Te lang want toen ik op een dag weer op de site keek was hij al volgeboekt en was er al een wachtlijst.

2-7-2016: Triple-marathon, Eelde-Wardenburg

Eelde-Wardenburg, 126 km Leidenschaft. Dat staat op de joekel van een medaille die ik kreeg na het volbrengen van de Triple-marathon. Voor mij was het meer lijden wat ik deed tijdens deze 3 marathons. Na 3 weken lang mijn longen uit mijn lijf gehoest te hebben voelde ik me redelijk fit, niet meer dan dat. Hoesten deed ik nauwelijks meer maar ik had wel een spiertje in mijn zij verrekt dat ik bij inspanning voelde. Dat was bij de start, bij de finish voelde ik al mijn spieren in mijn lijf en viel dat ene spiertje nauwelijks meer op.

Roze wolkweken

           Nu staat het er officieel.

'Ben je al hersteld?', is de meestgestelde vraag die ik afgelopen weken hoorde. Nou, niet echt. Ik voel me prima, mijn voeten plagen me me nauwelijks meer op een lichte irritatie aan de hak na en mijn blaren hebben de strijd verloren tegen een scherpe naald. Tot zover allemaal positief. Maar als ik ga lopen heb ik lood in mijn benen en als ik mijn hoofdkussen zie lig ik al in coma. 's Morgens lijk ik doof want die wekker hoor ik meestal niet. Drie weken had ik mezelf beloofd om te doen en laten wat ik wilde, lopen wanneer ik zin had maar vooral niet te ver, veel lummelen en vooral heerlijk te genieten op mijn roze wolk. 

4 t.m. 10-5-2016: EMU 6 day race, Balatonfüred (HUN)

Hajrá, hajrá!

'Jaja, nog heel even wachten en dan heb ik je', zeg ik tegen het bordje dat al bijna een dag lang naar me lonkt. Ben ik nou helemaal van het padje, dat ik tegen bordjes ga praten? Nee, juist niet, ik ben deze 6 dagen juist de hele tijd helder in mijn hoofd gebleven. Dat was een voorwaarde die ik mezelf oplegde voor ik aan deze 6 daagse begon. De andere voorwaarde was dat ik er geen lange wandeltocht van zou maken. Dit is een hardloopwedstrijd en die moet je dus zo veel mogelijk (hard)lopen. Echt hard gaat het natuurlijk niet als je 144 uur moet lopen maar een dribbelpasje zou wel fijn zijn, ook beter voor mijn voeten want dan zouden ze minder met de ondergrond in contact zijn en dus minder pijnlijk zijn. Het zou niet handig zijn als ik dezelfde dikke olifantenpoten zou krijgen die ik bij mijn 48 uurswedstrijden kreeg. Mijn strategie zou dus zijn om regelmatig rustpauzes in te lassen waardoor ik tussendoor harder zou kunnen lopen.

Een nieuw debuut

Het weer in Balatonfured

Ik heb al van alles gedaan op loopgebied. En met 'van alles' bedoel ik dan wedstrijden tussen de 100 meter en 48 uur. Langer dan 48 uur liep ik nog niet en maar daar gaat nu verandering in komen want op 4 mei wil ik mijn debuut maken bij een 6 daagse. En dan geen 6 daagse etappeloop maar 6 dagen in de vorm van een 144 uursloop. Dat betekent dat je 144 uur zelf je tijd indeelt met eten, drinken, rusten, sanitaire stops en -niet te vergeten- lopen en dan zo veel mogelijk kilometers bij elkaar ziet te krijgen. Dat klinkt heel erg makkelijk maar dat is het niet.

10-4-2016: Marathon Rotterdam

You'll never walk alone, zingt meneer Towers uit volle borst. Toen ik voor het eerst meedeed aan deze marathon, in 1996, zong hij dit nummer ook al. En hij heeft al die jaren gelijk gehad, vandaag lopen we weer niet alleen. Samen met mijn drie mede-pacers, Daniël, Roel en Wessel staan we in het startvak om deelnemers naar de eindtijd van 4 uur 15 te loodsen. We horen eerst meneer Towers zingen, dan startschot 1, vervolgens startschot 2 gevolgd door startschot 3 en dan eindelijk kunnen wij voetje voor voetje naar voren schuiven en na het vierde startschot aan onze tocht beginnen. Er zijn dan al 32 minuten verstreken sinds het eerste startschot en de koplopers hebben er dus al ruim 10 km op zitten. Vreemd idee dat, als wij straks pas 16 km hebben gelopen, de eersten al finishen.

25-3 t.m. 28-3-2016: OstfriesicheOsterLaufSerie 2016, 4x42 km.

De OstfriesischeOsterLaufSerie 2016 (OOLS 2016): vier dagen met elke dag een marathon, een prima training voor mijn 144 uurswedstrijd die ik in mei wil gaan lopen. Elke dag in een ander dorp, wel allemaal dichtbij elkaar gelegen. Allen in het Noorden van Duitsland: respectievelijk in Neuenburg, Wittmund-Asel, Norden en Aurich. In het laatstgenoemde dorp hadden wij een hotel geboekt en dat bleek heel centraal te liggen ten opzichte van de verschillende startplaatsen. Toeval, want ik had er niet echt op gelet tijdens het boeken, had alleen gekeken naar een hotel ergens in de buurt waar we vroeg konden ontbijten en waar we 's avonds ook de buik konden vullen omdat met Pasen veel restaurants dicht zouden zijn. En Aurich bleek ook nog eens een heel leuk dorp te zijn want naast het lopen van de marathons wilde ik natuurlijk ook nog vakantie hebben. Een wandeling na het lopen is altijd goed als hersteltraining en voor die 144 uur is dat ook nog eens mooi meegenomen.

25-3 t.m. 28-3-2016: OstfriesicheOsterLaufSerie 2016

Op FB heb ik al een samenvatting gegeven van mijn marathon4daagse, de OstfriesicheOsterLaufSerie 2016. Maar mijn volgers zonder FB hebben dit nog niet gelezen dus speciaal voor hun ook hier mijn verslagen van deze 4 dagen. Een groter verslag volgt aan het eind van deze week.

Dag 1, Neuenburg:

De eerste marathon van 43 km zit er op. Eerste helft voelde ik me als een geblesseerde slak, niet vooruit te branden. Daarna beter maar koud en nat weer. Tijd van vandaag 4.05.51. Volgens mij 2e vrouw maar daar heb ik niet op gelet. Morgen nummer 2 (van 4).

5-3-2016: Galgenbergmarathon, Rhenen

'Eet je wel genoeg?'

'Neem nog maar een kaasblokje.'

'Niet vergeten te eten!'

'Een extra handje chips mag best hoor.'

'Heb je wel al genoeg bananen gegeten?'

Dropjes, stroopwafel, mueslireep en ontbijtkoek, ik moet alles eten van Wim Hogentoren want volgens hem mag ik er nog best een kilootje bij eten. Vandaag ben ik in een goede stemming dus ik luister niet alleen goed naar hem maar ik volg zijn advies ook nog eens braaf op. En dat mag best een unicum genoemd worden. Vandaag mag Wim mijn diëtist zijn, ik moet hem nl. een beetje te vriend houden want volgende maand pacen we samen in Rotterdam. En we staan toch lang stil bij de verzorgingsposten dus ik eet mijn tijd maar vol, wat moet je anders in die tijd doen? Er is ook meer dan genoeg, naast alle bovenstaande lekkernijen is er ook nog water, limonadesiroop, cola en warme thee te drinken.

De Galgenbergmarathon wordt vandaag voor de tiende keer georganiseerd en ik loop voor de achtste keer mee. Omdat hij zo leuk is, elk jaar weer.

In the picture

Op de Belgische site www.enduranceday.be is een interview met mij verschenen, te lezen via deze link of hieronder:

20-2-2016: Witte Zakdoeken Ultra, Sint-Annen

Mijn tweede loopleven. Of een ander loopleven? Of een doorstart? Maakt ook niet uit want ik loop! Vandaag begin ik een nieuwe fase in mijn hardloopcarrière. Een ander zal er niets van gaan merken maar voor mij is er wel het één en ander veranderd. Voorlopig zal ik nog wel even aan de medicatie moeten blijven maar ik heb nog steeds hoop dat ik dat (deels) af kan gaan bouwen. De afgelopen weken ging het lopen wel redelijk hoewel er ook dagen bij zaten dat ik niet vooruit te branden was en de training voortijdig afbrak en dat is nog steeds lastig te accepteren. Ik voel me nu een loopster met een beperking. Of klinkt dat erg dramatisch? Maar het goede nieuws is dat ik geen levensbedreigende ziekte heb en dat ik lopen kan. Vandaag is dus de aftrap van dat tweede loopleven/andere loopleven of doorstart, hoe je het ook noemen wilt. En dat kan ik dan dus maar het beste doen met het lopen naar een bedevaartsoord. Je weet nooit waar het goed voor is, nietwaar?

Donkere maanden

De donkere maanden

nooit mijn favoriete

nooit liep ik lekker

nooit voelde ik me optimaal

Maar deze keer was anders

zwaarder

Geen commentaar....

Als je aan ultralopen doet heeft iedereen daar wel een mening over. Aangezien ik op dit moment een pesthumeur heb wil ik die hier delen. Het kost me moeite maar ik zal er verder geen commentaar op geven.

Ik ben fit ben want ik train elke dag

Als ik een blessure heb komt dat omdat ik te weinig rust

Ik ben gezond want ik sport veel

Ik kan veel sporten omdat ik gezond ben

Als ik ziek ben komt dat omdat dat vele lopen niet gezond kan zijn

29-11-2015: Tisvoorniksmarathon, Geldrop

Daar zit je dan op de vroege maandagmorgen bij de huisarts. Het is al jaren geleden dat ik hier was en ze kijkt me kritisch aan. 'Als jij hier komt is er echt iets aan de hand', is het eerste wat ze tegen me zegt, om vervolgens op te merken dat ik niet normaal adem en ook niet normaal klink. Dat hoor ik wel vaker maar dat is dan in een andere context. Maar ze heeft dus wel meteen door waarom ik hier ben. Een half uur later sta ik weer buiten met een dik pak papier voor nader onderzoek. Ik mag de medische mallemolen in. Ben best wel even onder de indruk want ik had verwacht om even een puffertje te kunnen halen en vervolgens weer opgelucht adem te kunnen halen. Waarschijnlijk heb ik het zo benauwd omdat ik mijn kop in het zand heb gestoken? Dat puffertje heb ik wel gekregen maar er is misschien wel meer aan de hand dan ik dacht. Da's dan niet zulk prettig nieuws. Gelukkig heb ik de fijne herinnering van gisteren want toen was ik dan eindelijk eens bij de Tisvoorniksmarathon in Geldrop. Hij stond al vele jaren in de planning maar steeds kwam het er niet van. Ik had me laten vertellen dat dit een mooie loop is dus dat wil ik dan wel eens zien.

8-11-2015: MarathonplusCentennial halve 100 km (baan), Deventer

8 november 2009: Het is mistig en fris. Slechts één vrouw loopt de 100 km in Deventer. Maar wel een vrouw in vorm, op jacht naar een PR. Ze moet er hard voor werken en vechten tegen de kramp maar ze verbetert haar PR met 8 secondes. Missie geslaagd. Nou ja, niet helemaal want eigenlijk was het doel 1 seconde minder (lees het verhaal hier). 

8 november 2015: Het is mistig maar na een paar uur klaart het op. Maar liefst 5 vrouwen zijn gestart voor de 100 km in Deventer. Eén vrouw is zeker niet in vorm. Maar wel eigenwijs zoals altijd. En dus wil ze proberen om de 100 km uit te lopen en daarmee een Sarah-PR neer te zetten want die heeft ze nog niet op een 100 km. Uitlopen binnen de limiet van 11 uur is dus voldoende maar een beetje redelijke tijd zou ze toch ook wel willen.

Vallen, opstaan en weer doorgaan.

Wat doe je dan als je net een kersverse superhero bent geworden? Juist ja, je gunt jezelf een welverdiende mooie vakantie. Was er in Amsterdam nog de twijfel of ik niet toch beter de 4.15 uur groep kon gaan pacen omdat ik al 2 weken lang liep te snotteren en te rochelen, achteraf ben ik blij dat ik dat niet gedaan heb want ik liep nu ook nog eens een Sarah-PR. Dat was ik in de euforie van het behalen van die superhero-titel helemaal vergeten!

Een verdiende vakantie dus. Een echte vakantie-vakantie want er zou niet eens een wedstrijd gelopen worden. Maar de schoenen gingen natuurlijk wel mee want af en toe een stukje trainen was wel toegestaan. 

18-10-2015: Marathon Amsterdam

Drie maanden geen wedstrijd, dat had ik me voorgenomen na de finish van de Tour. En geen plannen maken, misschien wel helemaal stoppen met dat ultragebeuren. Maar binnen een maand gingen er al vele inschrijvingen de deur uit. En toen ik vorige week de oproep voor het pacerteam voor de Amsterdammarathon las meldde ik me daar ook voor aan. Die marathon viel wel binnen die drie maanden maar hij telt natuurlijk niet als wedstrijd maar als training. En trainen deed ik al lang weer. 

Le Tour de France à pied, mijn memoires. Deel 3: de hoogtepunten.

Hoogtepunten heb ik natuurlijk ook gehad, het is niet zo dat die Tour alleen maar kommer en kwel was want dan was ik er echt wel mee gestopt.

De letterlijke hoogtepunten waren natuurlijk de bergen.

Frankrijk is niet vlak dus elke etappe bevatte wel hoogtemeters, op enkele dagen aan zee na. In de tweede week kregen we drie bergen voor onze kiezen. Eerst op 9 juli de Col de Rousset die iets meer dan 1200 meter hoog is. Niet echt heel hoog maar een draak van een klim en afdaling. In de eerste 55 km (van de 75 die we die dag liepen) klommen we 2100 meter en daalden we er 1800. Boven was een verzorgingspost waar we nog peentjes zweetten van de warmte, daarna liepen we door een tunnel en toen je daar uit kwam werd je bijna omver geblazen door een koude en keiharde wind. Maar wat een schitterend uitzicht! Dat weten vele Nederlanders want ik schat dat een derde van alle auto's die daar reden van Nederlanders waren.

Le Tour de France à pied, mijn memoires. Deel 2: de dieptepunten

Zonder dalen heb je geen toppen. Het is dus maar goed dat ik in die zes weken dieptepunten meemaakte anders had ik deel 2 en deel 3 van deze trilogie niet kunnen schrijven.

Als je aan een zesweekse reis van 2800 km begint weet je dat je die dieptepunten zult gaan krijgen dus je probeert er zo veel mogelijk rekening mee te houden. Toch is het altijd moeilijk om ook te reageren zoals je van te voren heb bedacht hoe je zou moeten reageren. Meestal kom je toch voor verrassingen te staan.

Zo was daar om te beginnen dag 4. Dag 4 is voor mij altijd al een moeilijke dag maar deze werd door omstandigheden nog net even wat lastiger gemaakt. Lees mee: