Ik vertrek!

Hèhè, eindelijk is het dan zover, aanstaande zaterdag mag ik naar Parijs vertrekken om daar op zondag aan de Tour de France Footrace 2015 (TdFFR2015) te gaan beginnen. Niet alleen ik doe daar als Nederlander mee maar ook Dave Boone, Wilma Dierx, Jenni de Groot en Peter Suijkerbuijk zullen aan de start staan. De laatste maanden zijn me vele vragen gesteld over deze loop. Die vragen heb ik op een rijtje gezet en zal ik hier beantwoorden.

Lopen Kreng!

En dan ben je dus Nationaal kampioene en dat levert je dan twee regels en een foto op in BNDestem (lees hier), een stuk in de Almere deze week (lees hier) en een uitnodiging op voor een felicitatieronde van het Sportbedrijf van Almere, samen met andere Almeerse sporters die in de afgelopen maanden een mooie sportprestatie hebben geleverd (en dat kun je hier lezen). En dat voelt dan als een stukje waardering. Waardering die er naar mijn mening veel te weinig is voor onze mooie sport. Zeker voor de vrouwen.

Maar wat er vooral gebeurde na Steenbergen was....trainen. Wat anders, zou ik bijna willen zeggen. Want Steenbergen was leuk maar het grote doel is toch echt die TdFFR2015. Niks rust, vol aan de bak! Met zere benen of niet, lopen zul je. 

9 en 10-5-2015: Ultraloop Steenbergen (24 uur)

Steenbergen 2015, mijn 5e deelname aldaar aan de 24 uur. Natuurlijk had ik het al lang in mijn hoofd om mee te doen maar zoals altijd wilde ik eerst afwachten hoe mijn voorbereiding zou verlopen. Die voorbereiding was niet voor deze 24 uur maar voor mijn Franse avontuur deze zomer. Echt lange duurlopen heb ik niet gedaan. De langste waren de Galgenbergmarathon, de Hollandse Waterlinie trainingsloop (90 km) en de 120 km van Texel. De andere duurlopen waren allen korter. Maar dan wel vaak. En als je vaak genoeg 35-40 km loopt krijg je ook veel km's op de teller maar je wordt er veel minder moe van. Steenbergen was dus eigenlijk ook een test voor me om te kijken hoe zo'n aanpak zou werken. Ik ben altijd al een voorstander geweest van vaak en korter trainen dan minder vaak en hele lange duurlopen doen. Ik kan nu vast verklappen dat deze aanpak heel goed bevallen is. Of het voor Frankrijk ook zal gaan werken zullen we in augustus weten.

De 1000 van Steenbergen...and more.

Het werden dus 197,202 km. Meer dan genoeg om mijn 1000 van Steenbergen (uitleg kun je hier lezen) vol te maken en het Nederlandse record bij de V50 te verbeteren. Maar het belangrijkst is dat ik weer een fijne dag heb kunnen lopen. Natuurlijk ook problemen en dipjes (en dippen) gehad maar daar kom je altijd wel weer overheen. Ook deze keer. Een verslag ga ik nog wel schrijven, voorlopig moeten jullie het doen met het Wilhelmus want ik werd ook Nationaal Kampioene.

De 1000 van Steenbergen

De 1000 van Steenbergen? Jawel, die wil ik gaan lopen. Dit weekend wordt nl. weer de 6 en de 24 uur in Steenbergen gehouden. Voor mij gaat het de zesde keer worden dat ik daar dan aan de start sta, één keer liep ik de 6 uur en vier keer de 24 uur. Die gingen niet allemaal even geweldig. De 6 uur ging zelfs zo slecht dat ik uitstapte na 4,5 uur. De 24 uur in 2010 en 2011 gingen heerlijk, die in 2012 ging belabberd en daar hield ik er dan ook voortijdig mee op. En in 2014 ging het weer heerlijk maar hield ik er ook iets eerder mee op omdat die 24 uur een training was voor de Baltic Nonstop (234 km) die ik een maand later wilde lopen (en ook uitliep). Eén ding hebben mijn vier 24 uurslopen van Steenbergen met elkaar gemeen: het was altijd slecht weer. Altijd regen en in 2014 ook nog eens veel wind. Heel veel wind. Heel veel regen. Dit jaar zal het me dus verbazen als het droog zou blijven. Van mij mag het.

Maar wat heeft dit allemaal met de 1000 van Steenbergen te maken? Ik reken nogal graag dus afgelopen week heb ik eens uitgerekend hoeveel kilometers ik nou precies heb gelopen in Steenbergen.

6-4-2015: De 120 van Texel

Je zult maar Moeder de Gans zijn en samen met Vader de Gans voor de zware taak staan om 7 donzige kindergansjes op te voeden. Dat geeft heel veel stress en spanning. Dan wil je best eens op een maandagmorgen een wandelingetje maken met het hele gezin, om even te ontspannen. Dat wandelingetje doe je dan netjes op het pad tussen de Horsmeertjes in. De kinderen heb je op het hart gedrukt om goed uit te kijken en rechts te blijven lopen. Als ze dat dan ook nog netjes doen voel je je trots als een pauw. Totdat je gezinnetje lastig gevallen wordt door een paar rare vogels die op schoenen voorbij willen vliegen. Daar kun je dan pisnijdig om worden. En terecht want dit is een regelrechte bedreiging voor de kinderen. 

22-3-2015: Hollandse Waterlinie Loop, van slot Loevestein naar het Muiderslot (90 km)

De Hollandse Waterlinie Loop wordt dit jaar op zondag 22 maart Wereld Water Dag gelopen. Vanaf 2016 zal deze ultraloop elk jaar op de laatste zaterdag van maart worden georganiseerd. In even jaren (2016, 2018, 2020, etc) van Muiderslot naar Slot Loevestein en in oneven jaren (2015, 2017 en 2019) van Slot Loevestein naar Muiderslot. Met de Hollandse Waterlinie Loop vragen de deelnemers aandacht voor schoon water en met de opbrengst van de Hollandse Waterlinie Loop wordt elk jaar een rivier schoongemaakt. In 2016 wordt de Rotte, de Maas, de IJssel, de Gouwe, het Aarkanaal en de Amstel van het stadhuis van Rotterdam naar het stadhuis van Amsterdam schoongemaakt.

Een nieuwe ultraloop en Wilma Dierx, Ferry van der Ent en ik, hadden de eer om hem als eerste te mogen lopen. Als test. Het water vanaf Werkendam tot aan het Muiderslot zou deze dag schoon worden gemaakt door vrijwilligers van Stichting Aquarius en de ultraloop werd er dit jaar voor het eerst bij georganiseerd.

7-3-2015: Galgenbergmarathon, Rhenen

De ene keer loop je de sterren van de hemel en de volgende keer is het bagger. Dan heb je van die dagen dat je niet vooruit te branden bent. Dat je echt moed moet verzamelen om te gaan lopen. Vorige week liep ik de sterren van de hemel. Of had de wind ze weggeblazen? Dat zou ook zomaar eens kunnen zijn want die wind was er altijd. En altijd tegen. Ging het deze week daarom zo zwaar? Het aantrekken van mijn schoenen kostte me al moeite. Zoveel moeite dat ik het zelfs een dag niet eens deed. Dan moet het wel heel erg zijn.

Ondertussen

Ondertussen lijkt het stil rond haar persoontje. Lijkt het stil maar ze staat niet stil. Ondertussen maalt ze stilletjes haar kilometers weg.

Ondertussen droomt ze over de mooie dingen die ze nog mag gaan doen. Ondertussen heeft ze nachtmerries over de dingen die haar nog te wachten staan. Ondertussen droomt ze van lavendel en zonnebloemen. Van stokbrood, kaas en wijn. Alsjeblieft geen slakken. Verse croissantjes! Van de Notre Dame en de Eiffeltoren. Van mannen met alpinopetten.

Koudwatervrees

Afgelopen december las ik over een onderzoek naar de effecten van het douchen met koud water. Zo zou je er een betere weerstand door krijgen, een betere doorbloeding, een betere stemming, het zou goed voor je huid zijn en je zou er ook nog meer energie door krijgen. Het onderzoek zou plaatsvinden in de maand januari (voor meer info: http://www.coolchallenge.nl/).

Zelf ben ik nogal sceptisch als ik dit soort berichten lees maar sta er niet negatief tegenover. Ik wil het dan wel zelf ervaren en niet afgaan op wat anderen zeggen. Toch weerhield me iets. Ik onder een koude douche? Geheel vrijwillig? Ik, die het liefst zo heet mogelijk doucht? Ik, die 's avonds onder een dekentje op de bank zit? Ik, die een bloedje hekel aan de winter heeft en misschien wel blij is met de opwarming van de aarde? Ik ben toch niet gek, dat ga ik niet doen en zeker niet in januari. Dan is het al zo koud!

De buit van 2014

Als je regelmatig ergens een wedstrijdje meepikt krijg je best veel nuttige spulletjes als herinnering.  In 2010 schreef ik er al eens over (dat kun je hier lezen) dus ik hoef nu niet meer te schrijven dat het me vooral om de beleving gaat en de herinneringen, ook al zijn die niet altijd goed. Deze keer wil ik het alleen over de materiele opbrengst hebben. Wat ging er in 2014 nou eigenlijk allemaal mee naar Almere?

31-12-2014: Oliebollenmarathon, Boxmeer.

Trainen voor een wedstrijd is niet moeilijk. Met een beetje gezond verstand kom je een heel eind. Wil je hardlopen, dan train je op tempo. Wil je ver lopen dan train je afstand. Wil je op asfalt lopen dan train je op asfalt. Wil je zand lopen dan zoek je het zand op. Voor een wedstrijd in de bergen zoek je hoogteverschillen. En wil je op een baan lopen dan train je dus op een baan. Wedstrijdspecifiek trainen dus, logisch hè? Ja, maar niet als je Jannet heet. Ik liep een 6 uur in Heerde op de baan maar had daarvoor al 3 jaar geen stap meer op een baan gezet. En dan is het niet zo heel erg vreemd dat je van die 6 uur spierpijn overhoudt. Vooral in mijn linker been zat een flinke verstijving. Die werd grondig onderhanden genomen (lees: gemarteld) door Jos maar dat hielp maar gedeeltelijk. Gelukkig was het linker been precies het been van de lastige knie dus het goede nieuws was dat ik nog één heel been had waar maar weinig problemen mee waren. De oliebollenmarathon van de onvolprezen Willem en Annemarie zou dus best even gelopen kunnen worden want die wilde ik niet missen. Uit ervaring wist ik dat ik van de spierpijn alleen de eerste 30 km maar last zou hebben dus dan zou ik daarna nog 12 heerlijke kilometers zonder problemen lopen.

27-12-2014: De Zes uren van Heerde (baan).

                     Estafette?

Toen ik in oktober de 6 uur in het A'damse Bos liep ging dat alles behalve soepeltjes. Ik kwam tot een afstand van net geen 61 km. Een paar jaar geleden zou ik daar heel tevreden mee geweest zijn maar deze keer niet. En dan ging het mij nog niet eens om de afstand maar meer om het geklungel wat ik daar deed. Zo voelde het tenminste. Ik zou toch veel verder moeten kunnen lopen? Maar in de uitslag staan alleen de droge cijfertjes achter mijn naam: Jannet Lange 60,964 km.

Er stond niet: Jannet Lange 60,964 km (maar als ze geen 24 uur in de benen had gehad was het veel verder geweest).

Er stond ook niet: Jannet Lange 60,964 km (maar als ze het niet benauwd had gehad zou ze 5 km meer hebben gelopen)

Of: Jannet Lange 60,964 km (maar op de helft liep ze nog op schema 63 km).

Nee, de uitleg voor de mindere prestatie staat er nooit in de uitslagen bij. En zo hoort het ook. Aan smoesjes en excuses verzinnen heb je niets. Het is zoals het is en of alle 'maars' wel kloppen zullen we nooit weten.

Genoeg is beter dan te veel.

                          Foto: Dick Lubbers

Het is al weer 6 weken geleden dat ik tijdens de 6 uur in het A'damse Bos van het ene op het andere moment besloot dat ik genoeg had gedaan voor dit jaar. Genoeg wedstrijden gelopen, genoeg getraind, genoeg afgezien. Ik had er een beetje genoeg van. Niet een beetje genoeg maar meer dan genoeg. Tijd om gas terug te nemen en een herfstslaapje te houden.

4-10-2014: Self-Transcendence 6 Uursloop, A'damse Bos

Het voordeel van een slechte 24 uur, waar je je niet hebt kunnen uitputten, is dat je er ook niet moe van wordt. Dacht ik. 

Ik was eigenlijk niet van plan geweest om deze 6 uur te gaan lopen maar nu kan het makkelijk. Dacht ik. 

Na zo'n 24 uur lijkt een 6 uur maar heel weinig, het is slechts een kwart 24 uur. Voor je het weet moet je alweer stoppen. Dacht ik ook nog heel optimistisch toen ik aan de start stond van de 6 uur van het Sri Chinmoy Marathon Team (SCMT).

20/21-9-2014: 24 Stundenlauf Aare-Insel, Brugg (SUI)

The day after:

‘Weet je waar ik spierpijn heb?’

‘In je kont…..van al dat zitten?’

Coach Jos vindt het zelf nogal grappig maar ik kan er niet om lachen. Niet omdat ik het niet grappig vind maar omdat lachen me pijn doet vanwege de spierpijn in mijn ribbenkast. Daar zit nl. mijn spierpijn. Ik heb bijna 24 uur als een vis op het droge lopen happen naar zuurstof. Je weet wel, van die heerlijke zuurstof die je inademt via je longen en die je lichaam helpt om je voort te bewegen. Van die zuurstof die je normaal gesproken zonder na te hoeven denken inademt. Dat element dat zich voor 20% in de lucht bevindt maar dat in Brugg voor mij niet te behappen was. Als een vis op het droge probeerde ik het binnen te krijgen maar het lukte me niet.

Uitslag 24 Stundenlauf Aare-Insel Brugg

Dit rondje is 934,8 meter. En dan 179 keer en nog 238 meter extra. Dat liep ik. Niet ver maar daar zijn verschillende redenen voor. En daar ga ik ook ooit nog wel eens een verslag van schrijven maar eerst tijd voor andere dingen. 

24 t.m. 29-8-2014: Spreelauf (390 km in 6dagen)

Waar moet ik beginnen? Er zitten zoveel herinneringen in mijn hoofd, goede maar ook minder goede. Zoveel tekst, zoveel dingen die ik wil delen, zoveel te vertellen. Te veel. Ik wil het hebben over het parcours, het dagschema, goulash, patat met mayonaise, koude melk en pannenkoeken, het (niet) slapen, de blessure, de mensen om me heen, de kilometers, het weer, stoplichten, de finish en nog zoveel meer. Waar moet ik beginnen? Ik zal maar gewoon bij dag 1 beginnen en dan langzamerhand alle dagen beschrijven. Dat lijkt me het beste. Eén ding is zeker: dit gaat geen kort verslag worden dus trek er maar een kwartiertje voor uit als je het volledig wilt lezen.

Spreelauf in het kort

Na de 2e etappe een (bijna) blessure maar gelukkig onder controle weten te houden.
Niet altijd genoeg gegeten.
Veel te weinig geslapen.
Prachtig parcours.
Goed weer, alleen de 3e (en langste) dag regen.
Maar: HET IS GELUKT!!

390 km in 45 uur, 36 minuten en 3 seconden
3e Vrouw (9 starters, 8 finishers)
15e overall (48 starters, 39 finishers)

Een verslag volgt later in de week.

Spreelauf 2014

Van 24 t.m. 29 augustus mag ik weer meedoen met een etappeloop. En weer, zoals ik zo vaak doe, in Duitsland. Omdat ze daar nou eenmaal van die leuke etappelopen hebben. Deze keer is het de Spreelauf. Voor wie niet weet wat de Spree is: dat is een rivier die door het oosten van Duitsland loopt (zie deze link) We gaan in 6 dagen voor een groot deel de Spree Radweg volgen, vanaf Berlijn naar (bijna) de grens van Tsjechië en Polen. 

De etappes zijn als volgt:

24-8: Berlin Spandau-Neu Zittau  51,5 km

25-8: Neu Zittau -Beeskow         65,6 km

26-8: Beeskow-Lübbenau           81,0 km

27-8: Lübbenau-Spremberg        73,4 km

28-8: Spremberg-Bautzen          71,7 km

29-8: Bautzen-Eibau Walddorf    47,0 km

In totaal dus 390,2 km.

Er doen 37 Duitsers, 2 Nederlanders, 1 Algerijn (maar is ook Duits), 1 Canadese, 2 Japanners, 3 Oostenrijkers en 3 Zwitsers mee, een internationaal gezelschap dus. De Nederlanders zijn Peter Spirk en ik. Van de 49 deelnemers zijn er 40 man en 9 vrouw. 

De uitslagen zullen elke dag bekend worden gemaakt dus als je ons wilt volgen, kijk dan op de site.