Tour de France Footrace 2015, week 2

Week 2 met lange zware etappes waarvan 3 bergetappes. Op weg naar Marseille.

Dag 9, 6-7-'15: Cublize > Dardilly, 53,807 km 
Weer slecht geslapen en te weinig gegeten dus de hele dag voel ik me leeg. Kom niet op gang. Gelukkig is het maar een korte etappe en ik kom de laatste 5km in een groepje van 6 te lopen, dat scheelt. De route van vandaag verdient zeker niet de schoonheidsprijs. Vrijwel alles langs drukke wegen. Ik was blij dat ik er was.
   

Dag 10, 7-7-'15: Dardilly> Beaurepaire, 79,11 km
Dag 10 alweer van onze survivaltocht. En weer een slagveld. Twee uitvallers bij degene die nog in de race waren en nog meer uitvallers bij degene die al uitgevallen waren maar wel weer wilden lopen, de zgn. freelancers.
De eerste 19 km lopen we gezamenlijk door Lyon, een mooie stad. Daarna om 9 uur een herstart voor de  volgende 60 km. De temperatuur gaat weer richting 40 graden en 's middags gaat het ineens keihard waaien terwijl de lucht grijs wordt. Ik kom bijna niet tegen de wind in. Ik zeg het niet snel maar het is echt  bizar hier.
Vandaag zie ik ook de eerste zonnebloemvelden. En 6 straljagers vliegen over, mooi! 
Met water van  bewoners langs de route en een flesje Tonic van Anneke,  naast de gewone verzorgingsposten red ik het ook vandaag weer tot de finish.

Helaas nog steeds last van mijn knie, vooral heuvel af. Ook een raar gevoel in beide enkels, hopelijk geen shinsplints.

Dag 11, 8-7-'15: Beaurepaire> Pont-en-Royans, 56,855 km
De dag begint voor mij in tranen, Peter gaat naar huis en dat vind ik dus echt niet leuk. Natuurlijk begrijp ik zijn beslissing maar ik had zo gehoopt dat we met alle Nederlanders naar Parijs zouden gaan. En Peter mag ik graag, ik zal hem echt gaan missen.

Vandaag doe ik een patellabandje om mijn knie, misschien helpt dat. Waarom bedenk ik zoiets nou niet eerder? Heuvel af voel ik de knie veel minder. Mijn enkels gaan ook goed maar ik ga ook heel voorzichtig naar beneden om geen klappen te maken.

De omgeving word nu echt veel mooier en de temperatuur is ook flink gedaald dus dat loopt allemaal beter. Op de camping weer superslecht internet, voor de zoveelste keer. Wat een land: de meesten spreken geen taal over de grens, de wc's zijn nog regelmatig van die gaten in de grond waar je niet boven moet gaan hangen als je kostbaarheden in je zakken hebt zitten, de automobilisten rijden als idioten en internet is ook niet goed geregeld. Maar wel een mooi land.

Dag 12, 9-7-'15: Pont-en-Royans > Luc-en-Diois, 77,857 km
Vandaag de eerste bergetappe, we hoeven maar 1 berg, de Col de Rousset, over en hebben dan bijna 1900 hoogtemeters te pakken. Eitje zou je denken. Maar niet als alles je pijn doet zoals bij mij. Dat heeft dan wel weer als voordeel dat ik het rustig aan moest doen en daardoor extra lang kon genieten van de omgeving. Die was echt prachtig. Vandaag mijn eerste lavendelvelden gezien en ook weer zonnebloemen. En schitterende vergezichten

Na eerst 38 km te hebben geklommen en daarna 40 km dalen kwam ik net binnen de 11 uur bij Philippe, onze tijdwaarnemer. Ik ben altijd weer blij dat ik hem zie en niet alleen omdat er dan weer een etappe op zit, het is een superaardige man. En hij spreekt ook nog eens Engels. En dat voor een Fransman, niet slecht.

Dag 13, 10-7-'15: Luc-en-Diois > Buis-les-Baronnies, 72,483 km

Drie bergen kregen we vandaag voor onze kiezen. De eerste was goed te doen maar de andere twee vond ik killing. En weer bloedjeheet natuurlijk. Dus maar weer rustig aan gedaan. Helemaal geen straf want de route is weer prachtig. Ik loop vrijwel de hele dag in de buurt van Lionel, Eddy en Chantal. Lionel spreekt gelukkig Engels,  Chantal alleen Frans en Eddy kan wel Nederlands maar doet het niet. Dankzij Lionel krijgen we van een boer heerlijk koel water. Kraanwater heeft deze boer niet maar hij giet met liefde onze bidons vol met zijn eigen voorraad bergwater. Helaas kan ik het groepje in de laatste afdaling niet volgen omdat mijn kuit protesteert maar ik kom toch weer mooi bij de finish. Etappe 13 in de knip!

Dag 14, 11-7-'15: Buis-les-Baronnies > Sault, 72,017 km (met de Mont Ventoux)
Vandaag de koningsetappe. Of beter, de koninginnenetappe want de Nederlandse vrouwen Wilma, Jenni en ik willen samen naar de top van de Mont Ventoux lopen. Zo'n belevenis maak je niet vaak in je leven mee en het is dan veel leuker om het te kunnen delen. Eerst moeten we 23 km inlopen, redelijk vlak, maar daarna begint de klim van 21 km. We lopen nog niet samen maar wel in elkaars buurt. Ook de eerste helft van de beklimming tot aan 33 km lopen we apart maar daarna hergroeperen we en gaan met z'n drieën verder. De wielrenners moedigen ons aan en wij hun. Het is niet eerlijk want naar beneden kunnen zij hun benen stilhouden maar wij moeten straks naar beneden blijven lopen. Twee km onder de top komt plots de toren in zicht en we juichen. Bijna boven! Wat is dit geweldig. Hand in hand komen we boven waar een verzorgingspost staat. En dan weer naar beneden, killing voor je benen. Ik laat Wilma en Jenni gaan want die gaan te snel voor me. Op 3 km voor de finish krijg ik een mentaal tikje want we moeten weer klimmen. Ik ben blij dat ik er weer ben. Een geweldige dag maar wel een beetje vermoeiend.

Dag 15, 12-7-'15: Sault > Gréoux-les-Bains, 74,925 km
De dag dat ik me een half uur versliep. De dag dat ik van Wilma een glow in the dark armbandje omkreeg omdat ik haar lichtpuntje ben. En van Anneke en Jenni een speldje met een fries pompebled. De dag dat ik voor de start in het Frans, Duits, Engels en Nederlands gefeliciteerd werd.  De dag dat Eddy happy birthday voor me zong. En nog een keer. En nog een keer. En nog tig keer. De dag dat ik in mijn toepasselijke paarse shirt tussen de heerlijk geurende lavendelvelden door liep. De dag dat er een wild zwijn langs het parcours stond. De dag dat  het eigenlijk best wel lekker ging. Behalve dan de laatste 15 km. De dag dat we de  eerste 1000 km van de Tour hebben afgelegd. De dag dat ik toegezongen werd toen ik finishte. En weer toen we gingen eten. De dag dat Marjet, een vriendin van Wilma, zo lief was om een wasje voor ons te draaien zodat we er de volgende dag fris bij zouden lopen. De dag die zo geslaagd was door al die kleine dingen. Maar ook de dag dat ik liever thuis was geweest. De dag dat ik jarig was.

Tour de France Footrace 2015, week 1

Dit is een overzicht van waar we ons deze week bevinden. 

Dag 1, 28-6-'15: Paris> Mondeville,  61,215 km

Wat een dag! Eerst met de metro naar de Notre Dame, dan wachten tot we om 10 uur mochten starten. Met de hele groep begeleid door Thierry op de fiets (jammer dat hij de weg niet goed wist) met een gemiddelde van 6km/uur 19 km gelopen tot de volgende officiële start. Pas om 13.00 dan op pad voor nog eens 43 km.  Warm! Het was 34 graden en wij mochten alles in de volle zon lopen met als gevolg dat iedereen naar de vaantjes is gegaan. Laten we het maar aktief acclimatiseren noemen. Voor mij betekende dat weer kramp. Bij de finish kreeg ik een biertje en daar werd ik ook nog eens misselijk van. Hadden Peter,Wilma en ik gisteren nog onze eigen tenten opgezet,vandaag ploften we neer in de tent van de organisatie. En dat beviel zo goed dat we dat nu steeds gaan doen. Met Dave erbij hebben we dan ons eigen Hollandhouse.
Het eten en de wegmarkeringen zijn overigens prima. Dat is ook altijd maar afwachten.

Dag 2, 29-6-'15: Mondeville  > Veneux-les-Sablons,  46,01 km
Vandaag heb ik gelukkig geen last van de dag van gisteren. Deze dag wil ik rustig lopen want het is weer warm. De hele dag loop ik in de buurt van Jenni en we finishen tegelijk. Woord van de dag is voor mij sel, ofwel zout. Bij elke verzorging neem ik er veel van en spoel het weg met een halve liter water. Geen kramp gehad.
Komende 2 etappes gaan lang en warm worden, meer dan 80 km bij 35 graden.
Rustig aan dus en flink aan de sel.

Dag 3, 30-6-'15: Veneux-les-Sablons > Migennes,  83,852 km
HEET! 34 graden en vrijwel alles in de zon gelopen. Drinken, drinken, drinken. Ik denk dat ik zeker wel 10 liter naar binnen heb gewerkt en nog de hele tijd dorst en de hele dag niet geplast. De verzorging is om de 10 km, daar drink ik zo veel mogelijk en neem nog een liter mee voor onderweg. De verzorgingsposten zijn perfect met fruit, brood, snoepjes, koek en drinken. Ruim voldoende. Oja, en natuurlijk ook zout want dat heb ik echt wel nodig. Sinds ik dat bij elke post neem heb ik geen last van kramp meer.
Door de warmte is het vandaag weer een slagveld. Dave komt uitgewoond binnen, omdat hij niet tegen warmte kan moest hij wandelen en daardoor kreeg hij last van een oude blessure.

Dag 4, 1-7-'15: Migennes > Avallon,  82,164 km
Een dag om heel snel te vergeten. Samengevat: eerst verkeerd gelopen met de hele groep, toen gevallen, toen aangevallen door een hond, toen nog een keer verkeerd gelopen en daarna de laatste 30 km met Jenni in de overlevingstand naar de finish. De laatste 10 km kwam daar Wilma ook nog bij. Wat was ik blij dat die 2 topmeiden bij me waren. Zo konden we elkaar er doorheen slepen.
De schade van mijn val was: schaafwonden en een gekneusde knie. De schade van de aanval van die kolerehond was gelukkig alleen een kapotte broek. Het baasje interesseerde het allemaal niet veel, die deed net of er niks gebeurd was en liep door. Kl...zak.
Mag ik dan na zo'n dag na de finish janken? Ja,dat mag ik.
Peter is vandaag uitgevallen met een blessure, ook dat nog. Hopelijk kan hij later weer meedoen.

Dag 5, 2-7-'15: Avallon  > Château-Chinon,  57,748 km
Zo'n dag dat je denkt dat je een fijne korte etappe hebt en dus snel klaar bent, dat je er dan achter komt dat er meer dan 1000 hoogtemeters inzitten, dat het zo heet is dat het asfalt smelt en aan je schoenzolen blijft plakken, dat je heuvelop geen kracht hebt doordat de hitte die uit je lijf heeft geslagen, dat je niet heuvel af kunt omdat je knie stijf, dik en pijnlijk is, dat je naar een koude douche verlangt en de camping alleen warme douches heeft, dat de luchtvochtigheid zo hoog is dat je kleren van 2 dagen geleden nog steeds niet droog zijn. Zo'n dag dus.....En dan is Dave ook nog eens uitgevallen.

Dag 6, 3-7-'15: Château-Chinon > Étang-sur-Arroux,  49,009 km
Weer een korte etappe maar ook 800 hoogtemeters. En eindelijk liep ik weer eens lekker. De knie voelde een stuk beter en we hadden meer schaduw. Ik durf wel te zeggen dat ik lekker gelopen heb. En dan ook nog een relaxmiddag. Ik denk dat ik hier nog even blijf.
Peter heeft deze etappe weer mee gelopen. Dave heeft het geprobeerd maar is toch weer gestopt.

Dag 7, 4-7-'15: Étang-sur-Arroux > Digoin,  62,635 km
Ik  vind die warmte nu echt niet meer leuk. Het maakt het lopen zwaar, ik kan niet slapen en doordat je niet goed door kunt lopen duurt het lang voor je bij de volgende verzorgingspost bent. En omdat je dus langzamer loopt heb je tussen de etappes ook minder rust. Onderweg heb ik ook steeds honger dus vandaag bij het ontbijt een extra banaan en eitje mee genomen. Maar verder heb ik niets te klagen, de routes zijn mooi en de mensen super aardig. Vandaag 63 km gelopen en dat ging redelijk, alleen in het laatste dorp geen pijlen meer gezien. Gelukkig heb ik de routes in GPS.

Dag 8: 5-7-'15: Digoin > Cublize,  89,043 km
De route van vandaag is iets ingekort en wordt nu 86 km, nog lang genoeg.
Onderweg zie ik een thermometer die 36 graden aangeeft. Het ding hangt in de schaduw.
Rustig gestart want de 900 hoogtemeters van vandaag zitten in de laagste 35 km. Het gaat goed en 9 km voor de finish haal ik Wilma en Hiroko bij. Wilma gaat met me mee maar Hiroko moet afhaken. Om mezelf een doel te stellen zodat ik door loop zeg ik tegen Wilma dat ik binnen de 12 uur wil finishen en dat lukt ons ook makkelijk ondanks dat Wilma in de laagste km dizzy wordt.
Het was een zware dag vandaag maar wel een erg mooie route.

Nog 2 leestips:
Op www.kijkopsteenbergen.nl komt elke dag een verslag van Peter Suijkerbuijk.
Op http://loopje.home.xs4all.nl/hg/blogjes/FootDeFrance.html kun je lezen hoe Wilma haar Tour beleeft.

Ik vertrek!

Hèhè, eindelijk is het dan zover, aanstaande zaterdag mag ik naar Parijs vertrekken om daar op zondag aan de Tour de France Footrace 2015 (TdFFR2015) te gaan beginnen. Niet alleen ik doe daar als Nederlander mee maar ook Dave Boone, Wilma Dierx, Jenni de Groot en Peter Suijkerbuijk zullen aan de start staan. De laatste maanden zijn me vele vragen gesteld over deze loop. Die vragen heb ik op een rijtje gezet en zal ik hier beantwoorden.

Lopen Kreng!

En dan ben je dus Nationaal kampioene en dat levert je dan twee regels en een foto op in BNDestem (lees hier), een stuk in de Almere deze week (lees hier) en een uitnodiging op voor een felicitatieronde van het Sportbedrijf van Almere, samen met andere Almeerse sporters die in de afgelopen maanden een mooie sportprestatie hebben geleverd (en dat kun je hier lezen). En dat voelt dan als een stukje waardering. Waardering die er naar mijn mening veel te weinig is voor onze mooie sport. Zeker voor de vrouwen.

Maar wat er vooral gebeurde na Steenbergen was....trainen. Wat anders, zou ik bijna willen zeggen. Want Steenbergen was leuk maar het grote doel is toch echt die TdFFR2015. Niks rust, vol aan de bak! Met zere benen of niet, lopen zul je. 

9 en 10-5-2015: Ultraloop Steenbergen (24 uur)

Steenbergen 2015, mijn 5e deelname aldaar aan de 24 uur. Natuurlijk had ik het al lang in mijn hoofd om mee te doen maar zoals altijd wilde ik eerst afwachten hoe mijn voorbereiding zou verlopen. Die voorbereiding was niet voor deze 24 uur maar voor mijn Franse avontuur deze zomer. Echt lange duurlopen heb ik niet gedaan. De langste waren de Galgenbergmarathon, de Hollandse Waterlinie trainingsloop (90 km) en de 120 km van Texel. De andere duurlopen waren allen korter. Maar dan wel vaak. En als je vaak genoeg 35-40 km loopt krijg je ook veel km's op de teller maar je wordt er veel minder moe van. Steenbergen was dus eigenlijk ook een test voor me om te kijken hoe zo'n aanpak zou werken. Ik ben altijd al een voorstander geweest van vaak en korter trainen dan minder vaak en hele lange duurlopen doen. Ik kan nu vast verklappen dat deze aanpak heel goed bevallen is. Of het voor Frankrijk ook zal gaan werken zullen we in augustus weten.

De 1000 van Steenbergen...and more.

Het werden dus 197,202 km. Meer dan genoeg om mijn 1000 van Steenbergen (uitleg kun je hier lezen) vol te maken en het Nederlandse record bij de V50 te verbeteren. Maar het belangrijkst is dat ik weer een fijne dag heb kunnen lopen. Natuurlijk ook problemen en dipjes (en dippen) gehad maar daar kom je altijd wel weer overheen. Ook deze keer. Een verslag ga ik nog wel schrijven, voorlopig moeten jullie het doen met het Wilhelmus want ik werd ook Nationaal Kampioene.

De 1000 van Steenbergen

De 1000 van Steenbergen? Jawel, die wil ik gaan lopen. Dit weekend wordt nl. weer de 6 en de 24 uur in Steenbergen gehouden. Voor mij gaat het de zesde keer worden dat ik daar dan aan de start sta, één keer liep ik de 6 uur en vier keer de 24 uur. Die gingen niet allemaal even geweldig. De 6 uur ging zelfs zo slecht dat ik uitstapte na 4,5 uur. De 24 uur in 2010 en 2011 gingen heerlijk, die in 2012 ging belabberd en daar hield ik er dan ook voortijdig mee op. En in 2014 ging het weer heerlijk maar hield ik er ook iets eerder mee op omdat die 24 uur een training was voor de Baltic Nonstop (234 km) die ik een maand later wilde lopen (en ook uitliep). Eén ding hebben mijn vier 24 uurslopen van Steenbergen met elkaar gemeen: het was altijd slecht weer. Altijd regen en in 2014 ook nog eens veel wind. Heel veel wind. Heel veel regen. Dit jaar zal het me dus verbazen als het droog zou blijven. Van mij mag het.

Maar wat heeft dit allemaal met de 1000 van Steenbergen te maken? Ik reken nogal graag dus afgelopen week heb ik eens uitgerekend hoeveel kilometers ik nou precies heb gelopen in Steenbergen.

6-4-2015: De 120 van Texel

Je zult maar Moeder de Gans zijn en samen met Vader de Gans voor de zware taak staan om 7 donzige kindergansjes op te voeden. Dat geeft heel veel stress en spanning. Dan wil je best eens op een maandagmorgen een wandelingetje maken met het hele gezin, om even te ontspannen. Dat wandelingetje doe je dan netjes op het pad tussen de Horsmeertjes in. De kinderen heb je op het hart gedrukt om goed uit te kijken en rechts te blijven lopen. Als ze dat dan ook nog netjes doen voel je je trots als een pauw. Totdat je gezinnetje lastig gevallen wordt door een paar rare vogels die op schoenen voorbij willen vliegen. Daar kun je dan pisnijdig om worden. En terecht want dit is een regelrechte bedreiging voor de kinderen. 

22-3-2015: Hollandse Waterlinie Loop, van slot Loevestein naar het Muiderslot (90 km)

De Hollandse Waterlinie Loop wordt dit jaar op zondag 22 maart Wereld Water Dag gelopen. Vanaf 2016 zal deze ultraloop elk jaar op de laatste zaterdag van maart worden georganiseerd. In even jaren (2016, 2018, 2020, etc) van Muiderslot naar Slot Loevestein en in oneven jaren (2015, 2017 en 2019) van Slot Loevestein naar Muiderslot. Met de Hollandse Waterlinie Loop vragen de deelnemers aandacht voor schoon water en met de opbrengst van de Hollandse Waterlinie Loop wordt elk jaar een rivier schoongemaakt. In 2016 wordt de Rotte, de Maas, de IJssel, de Gouwe, het Aarkanaal en de Amstel van het stadhuis van Rotterdam naar het stadhuis van Amsterdam schoongemaakt.

Een nieuwe ultraloop en Wilma Dierx, Ferry van der Ent en ik, hadden de eer om hem als eerste te mogen lopen. Als test. Het water vanaf Werkendam tot aan het Muiderslot zou deze dag schoon worden gemaakt door vrijwilligers van Stichting Aquarius en de ultraloop werd er dit jaar voor het eerst bij georganiseerd.

7-3-2015: Galgenbergmarathon, Rhenen

De ene keer loop je de sterren van de hemel en de volgende keer is het bagger. Dan heb je van die dagen dat je niet vooruit te branden bent. Dat je echt moed moet verzamelen om te gaan lopen. Vorige week liep ik de sterren van de hemel. Of had de wind ze weggeblazen? Dat zou ook zomaar eens kunnen zijn want die wind was er altijd. En altijd tegen. Ging het deze week daarom zo zwaar? Het aantrekken van mijn schoenen kostte me al moeite. Zoveel moeite dat ik het zelfs een dag niet eens deed. Dan moet het wel heel erg zijn.

Ondertussen

Ondertussen lijkt het stil rond haar persoontje. Lijkt het stil maar ze staat niet stil. Ondertussen maalt ze stilletjes haar kilometers weg.

Ondertussen droomt ze over de mooie dingen die ze nog mag gaan doen. Ondertussen heeft ze nachtmerries over de dingen die haar nog te wachten staan. Ondertussen droomt ze van lavendel en zonnebloemen. Van stokbrood, kaas en wijn. Alsjeblieft geen slakken. Verse croissantjes! Van de Notre Dame en de Eiffeltoren. Van mannen met alpinopetten.

Koudwatervrees

Afgelopen december las ik over een onderzoek naar de effecten van het douchen met koud water. Zo zou je er een betere weerstand door krijgen, een betere doorbloeding, een betere stemming, het zou goed voor je huid zijn en je zou er ook nog meer energie door krijgen. Het onderzoek zou plaatsvinden in de maand januari (voor meer info: http://www.coolchallenge.nl/).

Zelf ben ik nogal sceptisch als ik dit soort berichten lees maar sta er niet negatief tegenover. Ik wil het dan wel zelf ervaren en niet afgaan op wat anderen zeggen. Toch weerhield me iets. Ik onder een koude douche? Geheel vrijwillig? Ik, die het liefst zo heet mogelijk doucht? Ik, die 's avonds onder een dekentje op de bank zit? Ik, die een bloedje hekel aan de winter heeft en misschien wel blij is met de opwarming van de aarde? Ik ben toch niet gek, dat ga ik niet doen en zeker niet in januari. Dan is het al zo koud!

De buit van 2014

Als je regelmatig ergens een wedstrijdje meepikt krijg je best veel nuttige spulletjes als herinnering.  In 2010 schreef ik er al eens over (dat kun je hier lezen) dus ik hoef nu niet meer te schrijven dat het me vooral om de beleving gaat en de herinneringen, ook al zijn die niet altijd goed. Deze keer wil ik het alleen over de materiele opbrengst hebben. Wat ging er in 2014 nou eigenlijk allemaal mee naar Almere?

31-12-2014: Oliebollenmarathon, Boxmeer.

Trainen voor een wedstrijd is niet moeilijk. Met een beetje gezond verstand kom je een heel eind. Wil je hardlopen, dan train je op tempo. Wil je ver lopen dan train je afstand. Wil je op asfalt lopen dan train je op asfalt. Wil je zand lopen dan zoek je het zand op. Voor een wedstrijd in de bergen zoek je hoogteverschillen. En wil je op een baan lopen dan train je dus op een baan. Wedstrijdspecifiek trainen dus, logisch hè? Ja, maar niet als je Jannet heet. Ik liep een 6 uur in Heerde op de baan maar had daarvoor al 3 jaar geen stap meer op een baan gezet. En dan is het niet zo heel erg vreemd dat je van die 6 uur spierpijn overhoudt. Vooral in mijn linker been zat een flinke verstijving. Die werd grondig onderhanden genomen (lees: gemarteld) door Jos maar dat hielp maar gedeeltelijk. Gelukkig was het linker been precies het been van de lastige knie dus het goede nieuws was dat ik nog één heel been had waar maar weinig problemen mee waren. De oliebollenmarathon van de onvolprezen Willem en Annemarie zou dus best even gelopen kunnen worden want die wilde ik niet missen. Uit ervaring wist ik dat ik van de spierpijn alleen de eerste 30 km maar last zou hebben dus dan zou ik daarna nog 12 heerlijke kilometers zonder problemen lopen.

27-12-2014: De Zes uren van Heerde (baan).

                     Estafette?

Toen ik in oktober de 6 uur in het A'damse Bos liep ging dat alles behalve soepeltjes. Ik kwam tot een afstand van net geen 61 km. Een paar jaar geleden zou ik daar heel tevreden mee geweest zijn maar deze keer niet. En dan ging het mij nog niet eens om de afstand maar meer om het geklungel wat ik daar deed. Zo voelde het tenminste. Ik zou toch veel verder moeten kunnen lopen? Maar in de uitslag staan alleen de droge cijfertjes achter mijn naam: Jannet Lange 60,964 km.

Er stond niet: Jannet Lange 60,964 km (maar als ze geen 24 uur in de benen had gehad was het veel verder geweest).

Er stond ook niet: Jannet Lange 60,964 km (maar als ze het niet benauwd had gehad zou ze 5 km meer hebben gelopen)

Of: Jannet Lange 60,964 km (maar op de helft liep ze nog op schema 63 km).

Nee, de uitleg voor de mindere prestatie staat er nooit in de uitslagen bij. En zo hoort het ook. Aan smoesjes en excuses verzinnen heb je niets. Het is zoals het is en of alle 'maars' wel kloppen zullen we nooit weten.

Genoeg is beter dan te veel.

                          Foto: Dick Lubbers

Het is al weer 6 weken geleden dat ik tijdens de 6 uur in het A'damse Bos van het ene op het andere moment besloot dat ik genoeg had gedaan voor dit jaar. Genoeg wedstrijden gelopen, genoeg getraind, genoeg afgezien. Ik had er een beetje genoeg van. Niet een beetje genoeg maar meer dan genoeg. Tijd om gas terug te nemen en een herfstslaapje te houden.

4-10-2014: Self-Transcendence 6 Uursloop, A'damse Bos

Het voordeel van een slechte 24 uur, waar je je niet hebt kunnen uitputten, is dat je er ook niet moe van wordt. Dacht ik. 

Ik was eigenlijk niet van plan geweest om deze 6 uur te gaan lopen maar nu kan het makkelijk. Dacht ik. 

Na zo'n 24 uur lijkt een 6 uur maar heel weinig, het is slechts een kwart 24 uur. Voor je het weet moet je alweer stoppen. Dacht ik ook nog heel optimistisch toen ik aan de start stond van de 6 uur van het Sri Chinmoy Marathon Team (SCMT).

20/21-9-2014: 24 Stundenlauf Aare-Insel, Brugg (SUI)

The day after:

‘Weet je waar ik spierpijn heb?’

‘In je kont…..van al dat zitten?’

Coach Jos vindt het zelf nogal grappig maar ik kan er niet om lachen. Niet omdat ik het niet grappig vind maar omdat lachen me pijn doet vanwege de spierpijn in mijn ribbenkast. Daar zit nl. mijn spierpijn. Ik heb bijna 24 uur als een vis op het droge lopen happen naar zuurstof. Je weet wel, van die heerlijke zuurstof die je inademt via je longen en die je lichaam helpt om je voort te bewegen. Van die zuurstof die je normaal gesproken zonder na te hoeven denken inademt. Dat element dat zich voor 20% in de lucht bevindt maar dat in Brugg voor mij niet te behappen was. Als een vis op het droge probeerde ik het binnen te krijgen maar het lukte me niet.

Uitslag 24 Stundenlauf Aare-Insel Brugg

Dit rondje is 934,8 meter. En dan 179 keer en nog 238 meter extra. Dat liep ik. Niet ver maar daar zijn verschillende redenen voor. En daar ga ik ook ooit nog wel eens een verslag van schrijven maar eerst tijd voor andere dingen. 

24 t.m. 29-8-2014: Spreelauf (390 km in 6dagen)

Waar moet ik beginnen? Er zitten zoveel herinneringen in mijn hoofd, goede maar ook minder goede. Zoveel tekst, zoveel dingen die ik wil delen, zoveel te vertellen. Te veel. Ik wil het hebben over het parcours, het dagschema, goulash, patat met mayonaise, koude melk en pannenkoeken, het (niet) slapen, de blessure, de mensen om me heen, de kilometers, het weer, stoplichten, de finish en nog zoveel meer. Waar moet ik beginnen? Ik zal maar gewoon bij dag 1 beginnen en dan langzamerhand alle dagen beschrijven. Dat lijkt me het beste. Eén ding is zeker: dit gaat geen kort verslag worden dus trek er maar een kwartiertje voor uit als je het volledig wilt lezen.